Parafia dziękuje rodzcom i opiekunom za ofiarowanie swoich dzieci na służbę kościoła

 

1.+ ks. Jan  Edward Liszka, św. 1979
2.Ojciec Piotr Ruchała – Franciszkanin, św. 1982
3.Ks. Marek Kurzawa, św. 1983
4.Ojciec Zbigniew Suchecki, Franciszkanin, św. 1986
5.Ojciec Witold Kuźma, Franciszkanin, św. 1987
6.Ojciec Edward Staniukiewicz, Franciszkanin, św. 1987
7.Ks.Kazimierz Dzimtrowicz, Misjonarz w Boliwii, św. 1990
8.Ks.Krzysztof Wójtowicz, Klaretyn, św. 1993
9.Ks.Edmund Wolak, sw. 1992
10.Ks.Tomasz Czernik, św. 1994
11.Ks.Krzysztof Wiśniewski, św. 1997
12.Ks.Adam Otwinowski, św. 1998
13.Ojciec Daniel Książek, św. 1999
14.brat Andrzej Żak
15.O.Rafał Pajęcki, św. 2001
16.Ks.Piotr Skrzęta, św. 2004
17.Ks.Mariusz Orczykowski, franciszkanin
18.
19.Ks.Łukasz Klimek
20.Ojciec Marcin Urbański, franciszkanin
21.Ks.Grzegorz Sowa, św. 1997
22.Ks.Bolesław Robaczek
23.br.Szczepan Olko
24.br.Tadeusz Ruciński
25.s.Rabuszko
26.S.Bogumiła Adamczuk
27. s.Honorata Dębska
28.s.Antonina Migacz
29.s.Jolanta Żyszkowska
30.s.Agnieszka Banach
31.s.Joanna Gądek
32.s.Ewa Szpargała
33 s. Alicja Gwiżdż

34.kl.Piotr Kulpa
35.kl.Kornel Urbanek

 

Por. ks. Stanisław Książek, 50 lat w służbie ołtarza, Kamienna Góra 2004, s.156 - 240.

 

Święcenia sakramentalne posiadają trzy stopnie: diakonat, prezbiterat oraz biskupstwo. W ciągu wieków wykształciła się także praktyka udzielania niższych stopni święceń: ostiariatu, lektoratu, egzorcystatu, akolitatu i subdiakonatu. Z czasem subdiakonat został zaliczony do święceń wyższych. W 1972 roku papież Paweł VI, reformując święcenia niższe, zachował jedynie lektorat i akolitat, i to jako posługi powierzane mężczyznom świeckim.

W mowie potocznej ze święceniami kapłańskimi utożsamia się drugi stopień (prezbiterów zwyczajowo nazywa się księżmi), natomiast biskupstwo określa się jako pełnię sakramentu kapłaństwa. Kandydat do kapłaństwa przyjmuje święcenia diakonatu co najmniej 6 miesięcy przed święceniami prezbiteratu, zaś stali diakoni w Polsce są nieliczni (w przeciwieństwie do krajów zachodnich). Diakonat upoważnia do udzielania uroczystego chrztu, błogosławienia małżeństw, prowadzenia pogrzebu, głoszenia kazań i asystowania celebrującemu kapłanowi. Prezbiterom zastrzeżone jest sprawowanie eucharystii, sakramentu pokuty oraz namaszczenia chorych. Biskupi udzielają bierzmowania (choć prezbiterzy także mogą być jego nadzwyczajnymi szafarzami; w Kościołach wschodnich udzielają go jako zwyczajni szafarze) oraz sakramentu święceń.

Według nauczania Kościoła katolickiego, stan kapłański jest władzą ustanowioną przez Jezusa, w której działa On sam. Historycznie urząd ten nawiązuje do żydowskiego kapłaństwa świątynnego. Według św. Tomasza z Akwinu (Summa Theologica) "Chrystus jest źródłem całego kapłaństwa: kapłani Starego Zakonu zapowiadali Chrystusa, kapłani Nowego Zakonu działają w osobie Chrystusa". Sakramentu święceń (każdego stopnia) może udzielić tylko biskup.

Obecnie podkreśla się urzędowy (służebny) charakter kapłaństwa sakramentalnego na tle powszechnego kapłaństwa chrzcielnego wszystkich wiernych. Katolicy uznają ważność święceń kapłańskich Kościołów, które zachowały sukcesję apostolską biskupów: prawosławnych, części starokatolickich oraz chrześcijan wschodnich (przedchalcedońskich). Święcenia anglikańskie uważa się za nieważne, z powodu defektu formuły sakramentalnej[1].

Kandydat do święceń biskupich musi być bezżenny. W Kościele łacińskim celibat obowiązuje również kandydatów do święceń prezbiteratu, możliwe jest jednak udzielenie tych święceń bezżennemu wdowcowi lub żonatemu na podstawie indultu Stolicy Apostolskiej (np. przy konwersji duchownego z innego Kościoła).

Katechizm Kościoła Katolickiego ściśle określa wynikające z przyjęcia święceń skutki: Kto został wyświęcony w sposób ważny, może oczywiście ze słusznych powodów zostać zwolniony z obowiązków i funkcji związanych ze święceniami, nie może jednak stać się człowiekiem świeckim w ścisłym sensie, ponieważ charakter wyciśnięty przez święcenia jest nieusuwalny. Powołanie i posłanie otrzymane w dniu święceń naznaczyły go na zawsze (por. KKK #1583). Kapłan sprowadzony do stanu świeckiego ma prawo, a nawet obowiązek, rozgrzeszenia wiernych będących w niebezpieczeństwie śmierci.